Дар ҳавои сард ва барфӣ организм гармиро зудтар гум мекунад, ки дар натиҷа муқовимат ба бемориҳои зуком паст мешавад. Яке аз роҳҳои оддӣ ва деринаи маъмулӣ дастгирии масуният — нӯшокии гарм бо асал ва лимон мебошад, ки бисёриҳо маҳз дар фасли зимистон истеъмол мекунанд.
Чунин чой ба гарм шудан кӯмак мекунад, тавозуни обро дар бадан нигоҳ медорад ва ҳолати гулӯро, махсусан пас аз муддати зиёд дар кӯча будан, сабук менамояд. Муҳим аст, ки асалро ба оби ширгарм илова кунед, на ба оби ҷӯш, то хосиятҳои фоиданоки он нигоҳ дошта шаванд.
Усулҳои мардумӣ ивазкунандаи табобат нестанд, аммо дар давраи зимистон онҳо нигоҳубини асосии саломатиро хуб пурра мекунанд ва ба организм кӯмак мерасонанд, ки сардиро осонтар таҳаммул кунад.
